آسیاب آبی دستگاهی بوده که برای خرد کردن گندم و جو و سایر حبوبات وتبدیل آنها به آرد وجود داشته است و با استفاده از تکنیک سرعت آب و فشار اب کار میکرده. در ایران تقریبا در روستاها آسیاب آبی وجود داشته و قدمت این آسیابها را به سلسله پادشاهی ساسانیان نسبت میدهند.نمونه یکی از این آسیابهادر شهر ما وجود دارد.                   زمان دقیق ساخت این آسیاب دقیقا مشخص نیست اما زمان زوال و از بین رفتن آن تقریبا مشخص است. این آسیاب معمولا جهت حمل و نقل بهتر گندمها و  آرد تولید شده در مسیر راه قرار گرفته. در قدیم بخاطر وجود  آب  فراوان جوی کشاورزی  این آسیاب در مسیر آب ساخته شده و بقایای بنای بجا مانده از  آن حکایت از قرار گرفتن در ارتفاع پایین تر از آب است.                        طرز کار این آسیاب  به این شکل بوده  که عمده ترین قسمت آن تنوره عمودی به عمق4 متر است  که در انتهای تنوره آب ذخیره شده در آن از سوراخی کوچک و با فشار پره های چوبی آنرا به حرکت درمی آورده 2 قطعه سنگ به قطر تقریبی 80سانت و ارتفاع30 سانت روی هم قرار میگرفت و چرخش پره ها باعث چرخیدن سنگ بالایی میشده و گندمهای بین دو سنگ ریخته شده نهایتا تبدیل به آرد میشدند. شروع فعالیت این آسیابها معمولا از (اوایل پاییز) تا یکماه بعد از عید  ( اوایل اردیبهشت ماه ) بوده است.                          از طرفی در این مدت (پاییز تا اردیبهشت ) کشاورزان جهت آبیاری مزارع به آب کمتری احتیاج داشتند و بعلت بارشهای پاییزی  و زمستانی جوی آب کشاورزی سرشار از آب  روان بوده و اصطلاحا زمان پر آبی محسوب میشده. با اختراع دستگاههای جدید و پدید آمدن نیروی محرکه به جای آب و به دنبال صنعتی شدن روستاها وشهرها آسیابهای آبی کم کم جایگاه خود را از دست داده اند. آسیاب فعلی که جز تنوره آن چیز دیگری از آن باقی نمانده در انتهای خیابان امام حسین(ع) قرار دارد.امیدوارم  شهرداری محترم توره نسبت به کاشت فضای سبز در اطراف این بنا و تعمیرات باقی مانده این بنای ارزشمند که میراث گرانبهای نیاکان ماست اقدام کند.